این نوشته روایتی است از فیلم هایی که با دخالت نهادهای غیر فرهنگی روی پرده نیامدند. به گزارش مشهدنیوز ،  روزنامه شهروند نوشت:...

قصه توقیفی ها این نوشته روایتی است از فیلم هایی که با دخالت نهادهای غیر فرهنگی روی پرده نیامدند. به گزارش مشهدنیوز ،  روزنامه شهروند نوشت: «روزهای اخیر یک بار دیگر فیلم عصبانی نیستم رضا درمیشیان بحث انگیز شد. دلیل خبرسازی این فیلم این بار اما ریشه دیگری داشت. اگر عصبانی نیستم سال های گذشته به دلیل حذف از نامزدی جشنواره فجر یا توقیف و حتی رفع توقیف و… به تیتر اخبار فرهنگی و هنری آمده بود، این بار اما تیترشدن این فیلم دلیل دیگری داشت: اول که دویست تشکل دانشجویی از وزارت ارشاد خواستند تسلیم فشارهای بیرونی نشود و فیلم درمیشیان را طبق قانون اکران کند و بعد هم که اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس خواستار احترام ارشاد به مجوزهای صادر شده شدند و عنوان کردند که تسلیم در مقابل فشارهای بیرون از دایره فرهنگی بدعتی است که می تواند به رخدادهای بدی منجر شود. عصبانی نیستم اما تنها فیلمی نیست که قربانی فشارهای خارج از وزارت ارشاد به عنوان تنها نهاد حاکمیتی صاحب اختیار در امور فرهنگی شده است. در شرایطی که بر اساس قانون صدور مجوز ساخت و نمایش و… بر عهده وزارت ارشاد است، اما در سال های اخیر بارها و بارها به اتفاقاتی می توان برخورد که در آن نهادهایی دیگر، مجلس، حوزه هنری، تلویزیون، وزارت های گوناگون و… خواستار ایجاد محدودیت برای فیلم هایی خاص شده اند و شگفت که در برخی از این موارد نیز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جلوی این خواسته ها سر تسلیم فرو آورده است. این مطلب نگاهی دارد به فیلم هایی که زمانی تلخی دخالت نهادهای غیر هنری را چشیده اند. فیلم هایی که اگر چه چند موردشان نیز بالاخره به شکل محدود اکران شدند، اما نمی شود کتمان کرد که این دخالت ها توانست حیات طبیعی و ارتباط نرمال آنها را با مخاطبان دچار خلل کند. البته در این بین فیلم های دیگری هم هستند که در دوره ای زخم توقیف را چشیده اند و حتی برخی از آن ها هنوز هم رنگ پرده را ندیده اند. فیلم هایی چون خرس، زمهریر، رستاخیز… و برخی هم مثل زادبوم، مادر قلب اتمی، خانه پدری، پریناز، بلوک 0 خروجی 7، قصه ها، گس، خانه دختر و… بنا بر وعده حیدریان در اولین روزهای دولت فعلی روی پرده آمدند اما فیلم هایی که در پی معرفی می شوند، از این رو حاصل زحمات و همکاری نهادهای گوناگون در جهت توقیف است که قابلیت مطالعه موردی پیدا می کنند… آشغال های دوست داشتنی این فیلم نیز تقریبا همزمان با عصبانی نیستم پروانه نمایش گرفته اما تفاوتش با ساخته رضا درمیشیان این جاست که بعد از آن چیزی درباره اکران این فیلم گفته نشده است و حتی درخواست محسن امیریوسفی برای بازبینی آن توسط هیأت انتخاب فیلم های جشنواره فیلم فجر نیز امسال برای چندمین سال پیاپی رد شده است. آشغال های دوست داشتنی البته نخستین فیلم مشکل دار امیریوسفی نیست. فیلم های این کارگردان همه حاشیه ساز بوده اند. از نخستین فیلمش خواب تلخ که پس از چند نمایش برای همیشه توقیف شد، تا آتشکار که چند سالی توقیف بود و پس از ممیزی های فراوان اکران محدودی داشت؛ آشغال های دوست داشتنی سومین فیلم او هم تاکنون سرنوشت بهتری از فیلم های قبلی او پیدا نکرده است. فیلمی که گفته می شد اشارات صریحی به ماجراهای انتخابات سال 88 در آن وجود دارد و به همین خاطر بنیاد سینمایی فارابی که سرمایه گذار اصلی آن بوده، مالکیت اثر را به خود کارگردان واگذار کرده است اما نکته این جاست که حالا هم که گفته می شود کارگردان این بخش ها را تعدیل یا حذف کرده و به هر حال موفق شده پروانه نمایش بگیرد نیز تغییری در موقعیت این فیلم ایجاد نشده است. داستان آشغال های دوست داشتنی در خانه یک پیرزن که با دختر میانسالش زندگی می کند، می گذرد. در یکی از روزهای بعد از انتخابات 88 برخی از معترضان به انتخابات که از دست نیروهای امنیتی فرار کرده اند، وارد خانه پیرزن شده و در آن جا مخفی می شوند؛ بعد از خروج آنها از خانه، پیرزن متوجه علامتی بر روی درِ خانه خود می شود و همسایگان به او می گویند که احتمالا در روزهای آینده نیروهای امنیتی به خانه او مراجعه خواهند کرد. بر اتاق خانه پیرزن سه قاب عکس از سه مرد وجود دارد. مرد اول، پسر پیرزن است که در جنگ ایران و عراق شهید شده. قاب عکس دوم متعلق به برادر او است که جزو مخالفانی بوده که در دهه شصت کشته شده و قاب عکس سوم هم متعلق به همسر پیرزن است که ظاهرا از طرفداران مصدق بوده که در جریان کودتای 17 مرداد برایش اتفاقاتی افتاده است. ادامه داستان فیلم به گفت وگوی خیالی این سه نفر با پیرزن در طول شبی می پردازد که او فکر می کند فردایش به سراغش خواهند آمد. آشغال های دوست داشتنی در زمان جواد شمقدری مجوز ساخت گرفت و جلوی دوربین رفت اما بعدها گفته شد که فیلمنامه با آنچه در نهایت ساخته شده، تفاوت های اساسی دارد. فیلم امیریوسفی در دولت قبلی غیر قابل نمایش تشخیص داده شد و برخی امیدوار بودند تا در دولت حسن روحانی و مدیریت جدید سینمایی قفل اکران این فیلم باز شود. این اتفاق هم افتاد اما تاکنون که اتفاق دیگری رخ نداده و ظاهرا قرار هم نیست تا بالاخره بعد از این همه سال این فیلم رنگ پرده را ببیند. شیرین یزدان بخش، حبیب رضایی، هدیه تهرانی، نگار جواهریان، صابر ابر و شهاب حسینی بازیگران این فیلم هستند. عصبانی نیستم دومین فیلم بلند سینمایی رضا درمیشیان که قبل از آن فیلم سینمایی بغض را هم کارگردانی کرده بود، الان چهار سال می شود که در آتش اختلافات می سوزد و با این که در اواخر تابستان امسال بالاخره ارشاد پروانه نمایش آن را صادر کرد، اما هنوز که هنوز است این فیلم نه تنها روی پرده نیامده که مناقشات ارشاد و مجلس و… بر سر نمایش یا عدم نمایش این فیلم ادامه دارد. در حقیقت می توان گفت اصلی ترین بروز مناقشه وزارت ارشاد با نهادهای غیر مرتبط را بر سر اکران فیلم ها در این فیلم شاهدیم؛ فیلمی که سال 92 بی سروصدا ساخته و روانه جشنواره فجر شد و در لیست اولیه فیلم های بخش مسابقه قرار گرفت. این فیلم که همزمان حضور در جشنواره برلین را نیز تجربه می کرد، با همان چند نمایش اولش در فجر توجه مردم را جلب کرد و کار به چند سانس فوق العاده هم کشید. با توجه به سوژه ملتهب عصبانی نیستم و حواشی به وجود آمده، به رغم تقاضاهای فراوان از نمایش این فیلم در سانس های فوق العاده جلوگیری شد و حتی نشست مطبوعاتی فیلم هم در برج میلاد برگزار نشد. در اختتامیه جشنواره هم با وجود این که فیلم در چند رشته اصلی نامزد شده بود و بنا بر ادعای برخی از اعضای هیأت داوران، دو جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد برای نوید محمدزاده و بهترین تدوین برای هایده صفی یاری به فیلم درمیشیان تعلق گرفته بود، اما این کارگردان جوان را مجبور کردند تا از رقابت ها کنار بکشد و انصراف دهد. از همان روزها رسانه های خاص در ایران شروع به خط و نشان کشیدن برای وزارت ارشاد کردند تا عصبانی نیستم به هیچ وجه اکران نشود. هجمه ها زمانی بیشتر شد که سازمان سینمایی اعلام کرد عصبانی نیستم پس از اصلاحات، از یک فیلم سیاسی، تبدیل به اثری اجتماعی شده و قرار است نیمه آبان اکران شود. بعد از آن بود که برخی شروع به نامه نگاری با ارشاد و حتی تهدید به استیضاح وزیر کردند. نتیجه آن که وزیر ارشاد و رئیس سازمان سینمایی که چندین ماه بر اکران این فیلم پافشاری می کردند، پس از سنگین شدن حملات عقب نشینی کرده و مصلحت را به قانونی که خود پای آن را امضا کرده بودند، ترجیح دادند. عصبانی نیستم داستان دانشجویی را روایت می کند که به دنبال پیداکردن شغلی مناسب جهت راضی کردن پدر دختر مورد علاقه اش برای موافقت با ازدواج آنهاست. در زمان نمایش جشنواره ای این فیلم در کنار خط اصلی قصه، اشاراتی هم نسبت به وعده های محمود احمدی نژاد در طول سال های مدیریتش بر کشور، وضع دانشجویان اخراجی و برخی حوادث سیاسی این سال ها بود که گفته می شود در اصلاحات بعدی این موارد در فیلم کمرنگ یا کاملا حذف شده است اما نکته مهمتر در مورد این فیلم این است که عصبانی نیستم بالاخره در اواسط امسال موفق به دریافت پروانه نمایش شد اما هنوز که هنوز است رنگ پرده را ندیده و هر زمان سخن از اکران آن وسط آمده، کوتاه زمانی بعد وعده زمانی دیگر برای نمایش این فیلم داده شده است. جدیدترین خبر در مورد عصبانی نیستم فعلا این است که این فیلم بیست وپنجم بهمن ماه اکران خواهد شد. تا چه پیش آید… صد سال به این سال ها 89 سال از ساخته شدن این پرمشکل ترین فیلم سامان مقدم می گذرد. فیلمی که در اواسط دهه هشتاد جلوی دوربین رفت و هر آن که در آن سال ها توانسته بود این فیلم را ببیند، معترف بود که سامان مقدم در صد سال به این سال ها بهترین فیلم کارنامه اش را در کنار کافه ستاره حاصل آورده است. اما صفار هرندی در دوران جلوسش پشت میز وزارت ارشاد این فیلم را توقیف کرد و در دوره بعد نیز جواد شمقدری برای این که نشان دهد با آمدن او فضا بازتر شده، امکان نمایش این فیلم را هر چند محدود و فقط و فقط برای رسانه ای ها به وجود آورد تا بعد از آن عملا فیلم به محاق رود و برخلاف بیشتر فیلم های توقیفی آن دوران در ادامه نیز به نتیجه ای مناسب و سزاوارانه نرسد. یادمان نرفته صحبت های شمقدری را در آن روزها که در شرایطی که صد سال به این سال ها در جشنواره سال 88 به صورت محدود نمایش داده شده بود، درباره این فیلم گفت: ما فکر می کنیم صد سال به این سال ها در جمع برای نظام ارزشی ندارد که بخواهیم آن را توقیف کنیم و از مردم نگران نیستیم که صد سال به این سال ها را ببینند که به نوعی انقلاب را نقد می کند اما به رغم این نگاه نه شمقدری و نه مدیران سینمایی بعد از او کاری برای این فیلم نکردند و فیلم سامان مقدم با این که پروانه نمایشش را هم دریافت کرده بود، اما هیچ گاه فرصت اکران پیدا نکرد. در چند مرحله، زمان نمایش فیلم به تأخیر افتاد و دست آخر دوباره در لیست فیلم های توقیفی قرار گرفت. صد سال به این سال ها داستان زنی به نام ایران را در سه دهه مختلف روایت می کند. او ابتدا شوهرش را در زمان شاه و در جریان انقلاب از دست می دهد؛ سپس فرزندش در زمان جنگ ایران و عراق کشته می شود و به همین منوال در سال های بعدتر در جریان اتفاقات سیاسی- اجتماعی کشور سایر اعضای خانواده او نیز از دست می روند. مخالفان اکران فیلم، ایران خانم با بازی فاطمه معتمدآریا را نماد کشور ایران دانستند که در دوره های مختلف این 30 سال و در برهه های متفاوت تاریخی اهالی آن یکی یکی از دست رفته و کشته می شوند. حالا عمر توقیف این فیلم سامان مقدم به 89 سال رسیده و با شرایط فعلی بعید است دیگر یا حداقل به این زودی ها رنگ پرده را ببیند. گزارش یک جشن فیلم بلاتکلیف ابراهیم حاتمی کیا ظاهرا به توافقات مالی با دولت رسیده و درواقع هزینه های فیلم به تهیه کننده پرداخت شده است و به این دلیل خود حاتمی کیا نیز چندان پیگیر این فیلم نیست. به خصوص که تماشاگران نسخه جشنواره ای فیلم گفته اند گزارش یک جشن به هیچ وجه در حد و اندازه فیلم های خوب حاتمی کیا نیست و این موضوع در این سال های اوج گیری دوباره ابراهیم حاتمی کیا باعث شده خود او هم تمایل چندانی برای بازکردن پرونده این فیلم نداشته باشد. حاتمی کیا گزارش یک جشن را در شرایطی جلوی دوربین برد که فیلم به رنگ ارغوان او پس از 5 سال از توقیف درآمده بود و در دوره مدیریت جواد شمقدری اکران شده بود. کمتر کسی تصورش را می کرد که شمقدری فیلم پرحاشیه حاتمی کیا را که حتی در دولت محمد خاتمی هم فرصت اکران نیافته بود، اکران کند و در عوض به فیلم جدید این کارگردان که در دوره خود او ساخته شده بود، مجوز اکران ندهد. کسانی که گزارش یک جشن را دیده اند، از نظر موضوعی از آن به عنوان آژانس شیشه ای 2 نیز یاد می کنند. داستان از یک موسسه ازدواج شروع می شود که تحت مدیریت زن مقتدری به نام بانو با بازی رویا تیموریان است. فیلم در یک 47 ساعت می گذرد و در این روز قرار است یک عروسی در این موسسه ازدواج که در واقع یک کارخانه قدیمی است برگزار شود. جوانان عضو این موسسه شور و شوق زیادی برای برگزاری مراسم دارند اما این عروسی با ورود یک مامور نیروی انتظامی (با بازی رضا کیانیان) که حامل حکمی مبنی بر پلمپ شدن موسسه است، مختل می شود. دلیل توقیف فیلم را نیز باید در شباهتش با آژانس شیشه ای جست وجو کرد. در واقع به سان تمام کارنامه حاتمی کیا که این کارگردان از هر گونه شفافیت فراری بوده و فیلم هایش از هر منظری قابلیت تأویل و بهره وری را نشان داده، این فیلم نیز با دوگانگی در نگاه مواجه شد و در عین حال که عده ای گزارش یک جشن را فیلمی ایدئولوژیک و حاکمیتی قلمداد می کردند، مخالفان فیلم اما ماجرای آن را به انتخابات سال 88 ربط داده و حتی برخی از این ساخته حاتمی کیا به عنوان یک فیلم حامی جریان فتنه نام بردند و به همین دلیل فیلم مجوز اکران عمومی پیدا نکرد. با وجود این لطف جواد شمقدری باز هم شامل حال ابراهیم حاتمی کیا شد و سازمان سینمایی مالکیت فیلم را خریداری کرد تا حداقل به لحاظ مالی ضرری متوجه حاتمی کیا و تهیه کننده اش نباشد. پس از این ماجرا، عملا گزارش یک جشن به بایگانی سپرده شد و نه کارگردان و نه تهیه کننده اثر هیچ گونه تلاش و انگیزه ای برای اکران عمومی آن به خرج ندادند. به همین دلیل هم وعده های محمدمهدی حیدریان مبنی بر تعیین تکلیف فیلم های بلاتکلیف شامل حال این فیلم نشد و سخنگوی وزارت ارشاد گفت که گزارش یک جشن در دولت گذشته توسط موسسه رسانه های تصویری خریداری شده و درخواستی برای اکران آن وجود ندارد. خیابان های آرام شاید کمال تبریزی هفت سال پیش به شدت در پی اکران این فیلم بود اما با گذر این همه سال او نیز از تب وتاب افتاده و به این دلیل خیابان های آرام نیز از فیلم هایی است که این روزها پیگیری چندانی درباره آن به انجام نمی رسد. شاید هم کمال تبریزی از این که مدام باید دنبال تعیین تکلیف فیلم هایش باشد، خسته شده است. هر چه باشد در بیست سال اخیر کمال تبریزی و فیلم هایش معمولا حاشیه ساز بوده اند؛ به ویژه آنهایی که با نگاهی طنزآمیز به نقد مسائل اجتماعی، سیاسی و حتی مذهبی پرداخته اند. از لیلی با من است که هنوز بحث هایی که درباره اش وجود داشت از یادها نرفته یا مارمولک که پس از چند هفته از پرده پایین کشیده شد و البته پاداش که این نیز نسخه بی شاخ و دم و اشکمش به هر حال بعد از هفت سال روی پرده آمد و به جایی هم نرسید. خیابان های آرام؛ آرام و بی سروصدا در سال 01 در کشور ارمنستان فیلمبرداری شد؛ در جشنواره فجر همان سال آرام و بی صدا در روزهای آخر چند نمایش محدود داشت و پس از آن هم برای مدت نامعلومی توقیف شد. داستان فیلم در یک شهر و کشور فرضی می گذرد؛ بخشی از نیروی پلیس این شهر با همدستی برخی از عوامل گرداننده دولت آن کشور افرادی را دستگیر می کند، برخی را به قتل می رساند و در مجموع ایجاد ناامنی می کند. بخشی دیگر از پلیس نیز با مدیریت پشت پرده همان بخش اول، پیگیر حوادث است و می خواهد امنیت را برقرار کند؛ یک خبرنگار هم (با بازی نیکی کریمی) پیگیر ماجراهاست و با توجه به سانسور شدیدی که وجود دارد، سعی می کند مسائل را دنبال کند. مخالفان فیلم برخی اشارات موجود در آن مانند دزدیده شدن مجسمه ها در شهر، تولید انرژی هسته ای در خانه و بعضی ماجراهای دیگر را شیطنت کارگردان عنوان کردند که خواسته به نوعی مسائل داخل ایران به خصوص حوادث بعد از انتخابات 88 را به صورت غیر مستقیم به تصویر بکشد. به هر حال در اواخر مهر ماه سال 90 کمال تبریزی اعلام کرد که فیلمش پروانه نمایش دریافت کرده و در نوبت اکران است اما گفته شده این فیلم حق هیچ گونه تبلیغات اعم از تلویزیونی یا شهری را ندارد. این اتفاق اما رخ نداد و حتی دو بار دیگر هم صحبت اکرانش به میان آمد اما به تأخیر افتاد تا این که تهیه کننده فیلم، محمود رضوی، اعلام کرد که فعلا برنامه ای برای نمایش آن نیست. البته ادعای کمال تبریزی هم چندی بعد مورد تکذیب قرار گرفت. در واقع در حالی که در سال 90 کمال تبریزی اعلام کرده بود که فیلمش پروانه نمایش دارد، دو سال بعد سیدضیاءالدین دری از اعضای شورای پروانه نمایش اعلام کرد که این فیلم هنوز مجوز اکران دریافت نکرده است. در تعیین تکلیف جدید فیلم های توقیفی و بلاتکلیف نیز خیابان های آرام به جایی نرسید تا دوران توقیف این فیلم به هفت سال برسد.»

برچسب ها
منبع خبر ( موسسه خبرگزاری مشهد نیوز) است. چنانچه محتوای پیش رو را شایسته تذکر میدانید خواهشمند است کد rednews-9129960 را به همراه ذکر موضوع و دلیل قانونی به شماره 50002620000855 پیامک فرمایید.
با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 17/10/1382 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت اخبار قرمز مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.